बझाङ :नक्सामा सानो थोप्लो, तर मेरो संसारको केन्द्र

नक्सामा हेर्नुहोस् बझाङ नेपालको सुदूरपश्चिममा एउटा सानो, थोरै मान्छेलाई थाहा भएको जिल्लाको रूपमा देखिन्छ। तर त्यही सानो थोप्लोभित्र म हुर्किएँ, र त्यही थोप्लोले नै मलाई आज म जो हुँ, त्यो बनायो।

बिहान उठ्नासाथ झ्यालबाट हेर्दा सइपाल हिमाल टल्किन्थ्यो टाढा, अग्लो, र मौन। बाआमाले भन्नुहुन्थ्यो, "त्यो हिमाल जति अग्लो छ, उति नै शान्त छ। ठूलो हुनु भनेको कराउनु होइन।" त्यतिबेला बुझिएन, अहिले हरेक अफिस Meeting मा सम्झन्छु साँच्चै ठूलो कुरा गर्नेले धेरैजसो चुपचाप नै काम गर्छन्।
स्कूल जाने बाटो डेढ घण्टाको थियो पहाडी बाटो, कहिले चिप्लो, कहिले धुलाम्मे। चप्पल च्यातिन्थ्यो, खुट्टा दुख्थ्यो, तर एक दिन पनि बाटो छोटो लागेन, किनकि हरेक कदममा एउटा सपना बोकेर हिँड्थें। "सहर पुग्छु, केही बन्छु," भन्ने विश्वास कहाँबाट आयो थाहा छैन, तर बझाङको त्यही माटोले नै त्यो विश्वास दियो होला।
खप्तडको फराकिलो घाँसे मैदानमा गाईवस्तु चराउन जाँदा, हावा यति चिसो हुन्थ्यो कि कान दुख्थ्यो, तर आकाश यति सफा हुन्थ्यो कि ताराहरू छोइन्छ जस्तो लाग्थ्यो। अहिले सहरको Pollution भित्र बसेर त्यो आकाश सम्झन्छु र थाहा हुन्छ, त्यो सम्पत्ति थियो, गरिबी होइन।
गाउँमा पहिलोपल्ट बिजुली बत्ती बल्दा सारा गाउँ जम्मा भएको सम्झना अझै ताजै छ। बूढाबूढीदेखि बालबालिकासम्म सबैका आँखामा एउटै चमक थियो। कसैले भन्यो, "यो त जादू हो!" मैले त्यतिबेला मनमनै सोचें, "म पनि एक दिन यस्तै जादू सिक्छु।"
त्यो सानो बत्तिले जगाएको सपनाले नै मलाई पछि Computer, Internet, र Website तिर डोर्‍यायो। आज म IT को काम गर्छु भन्दा मान्छे अचम्म मान्दैनन्, तर मलाई थाहा छ त्यो यात्रा साँच्चै एउटा गाउँको बत्तिबाट सुरु भएको हो।
बुबाले भन्नुभएको एउटा वाक्य आजसम्म मनमा बसेको छ: "जे बनिस् बन्, तर आफ्नो जड नबिर्सिस्।" सहरमा वर्षौं बसिसक्दा, ठूला Office र Meeting हरूमा बोलिसक्दा पनि, त्यो वाक्यले सधैं भुइँमा टेकाइराख्छ। बझाङबाट आएको हरेक व्यक्तिलाई थाहा हुन्छ त्यहाँको जीवन गाह्रो छ, स्रोत सीमित छ, अवसर कम छ। तर त्यहीँबाट आउने मान्छेमा एउटा फरक कुरा हुन्छ धैर्य, र जे भए पनि नहार्ने बानी। किनभने बझाङमा जीवन नै त्यस्तै सिकाउँछ पहाड चढ्न हतार गरेर हुँदैन, एक-एक कदम गर्दै जानुपर्छ।
आज सहरमा बसेर Server र System सँग काम गर्छु, MBA पढ्छु, भविष्यको योजना बनाउँछु। तर जब मन थाक्छ, आँखा चिम्लन्छु र त्यही घाँसे मैदान, त्यही टाढाको हिमाल, त्यही बिहानको चिसो हावा सम्झन्छु।
बझाङ भनेको मेरो लागि केवल जन्मस्थान होइन त्यो एउटा पाठशाला हो, जसले सिकायो: सानो हुनु कमजोरी होइन, चुपचाप उभिनु कमजोरी होइन, र जहाँबाट सुरु गरे पनि, कहाँ पुग्ने भन्ने कुरा आफैं तोक्न सकिन्छ।

नक्सामा बझाङ सानो थोप्लो नै रहला। तर जसले त्यो थोप्लोभित्र हुर्किएको छ, उसका लागि त्यो नै संसारको केन्द्र हो।